Anton Vrede - geboren op curacao en reeds jaren woonachtig in Rotterdam. Anton Vrede is geïnspireerd door de kleurige verhalen van de tropen. Ook in het koele noorden weet hij de warmte, vrolijkheid en verbondeheid met de sprookjesachtige natuur te vertalen in beeldende parabels. Hij schildert dieren, maar hij heeft het eigenlijk over mensen.
De dieren in zijn werk zijn meer dan louter een spel van kleur en vorm, hoewel dat met grote inzet wordt gespeeld. Anton Vrede grijpt in zijn werk terug op oeroude symbolen die voorkomen in mythen, sprookjes, fabels en legenden uit alle windstreken en na alle eeuwen nog niets aan kracht hebben ingeboet.. In afgezwakte vorm zijn ze nog herkenbaar in hedendaagse tekenfilms, stripverhalen en kinderboeken. ‘Pas toen ik volwassen was ontdekte ik hoe geniaal tekenfilms zoals Bugs Bunny gemaakt zijn. Ik heb geprobeerd de beweeglijkheid daarvan in mijn schrift te imiteren, hoewel ik die in mijn werk hooguit kan benaderen: het blijft een stilstaand beeld.’
Van alle dieren die Anton Vrede in zijn werk ten tonele voert, is de olifant het meest opvallend aanwezig. Omwille van zijn mooie, onmiddellijk herkenbare vorm maar ook van de vele kwaliteiten die aan hem zijn toegeschreven: ‘De olifant is een lankmoedig dier, verstandig en verdraagzaam. Hij werd bewonderd om zijn kracht en was het geliefde rijdier van helden, koningen en goden. Ik gebruik ook vaak de aap. In het oude Egypte werd hij met eerbied behandeld, net als in de oosterse mythologie. Daarin treedt hij op als de boodschapper van de goden, die hun opdrachten uitvoert hoewel hij ze zelf niet altijd begrijpt. Hij figureert in mijn werk als een soort nar, die dingen mag doen die ik een ander alter ego niet kan laten doen.’
Ook de haas keert als personage in het werk van Anton Vrede steeds terug. Hij is een vindingrijk dier dat grotere en sterkere tegenstanders te slim af is, en vooral ook een wijdverbreid vruchtbaarheidssymbool. ‘De paashaas kondigt de komst van het voorjaar aan. Vroeger waren winters nog winters en de lente was een feest. Een wedergeboorte: alles begint weer te groeien en te bloeien, en na de rust van de winter komt er een menigte nieuwe indrukken op je af.’
'De angsten van vroeger zijn verdwenen. Ik zeg niet dat ik ze van me heb afgeschilderd, maar doordat ik ze in schilderijen en prenten zichtbaar heb gemaakt, ben ik tot de slotsom gekomen dat de boosheid en de agressie waar ik mee te maken krijg, niet voor mij bestemd zijn.’
De ommekeer in zijn werk heeft alles met zijn gezinsleven te maken. Vorig jaar kregen zijn vrouw Marianne en hij een zoon, die ze Alwin noemden. ‘Huiselijk geluk zorgt ervoor dat je sterker in de wereld staat,’ zegt Anton. ‘Het bespaart je een hoop overlast en narigheid, die je afleiden van de dingen die er in het leven écht toe doen.’
0 reacties:
Een reactie plaatsen