Inburgeren op Bonaire

Wil je naar Bonaire en daar gaan wonen en werken? Dan is het natuurlijk wel van belang dat je als nieuwkomer op dit eiland het Papiaments onder de knie krijgt en dat je iets weet van het eiland en de bewoners, de gebruiken en de cultuur van de Bonaireaan leert te begrijpen. Want dan kun je pas contact maken met andere mensen.

Bij Bon Hasi kun je cursussen Papiaments volgen en kun je bovendien aan diverse inburgeringscursussen meedoen.

De taalcusussen zijn helder van opzet en zijn met name op spreekvaardigheid gericht. Je leert de taal vloeiend spreken door middel van duidelijke spreekvaardigheidoefeningen en je zult al snel in staat zijn om gesprekken in het Papiaments te voeren.

Je trouwens altijd een gratis profles bij Bon Hasi opvragen.

Prachtig fotoboek over Bon Bini Curacao

'Herinneringen aan Curaçao' is een verhalend fotoboek dat de schoonheid van het eiland dichterbij brengt. De foto's en de korte verhalen in dit boekje zetten Curaçao als een onvergetelijke belevenis neer. Zo zijn de foto's gemaakt op plaatsen die voor iedereen toegankelijk zijn. De verhalen zijn al wandelend over het eiland ontstaan. Soms met de voeten in het zand, soms al zwetend tijdens een klimtocht, maar altijd vanuit het besef dat de beschreven ervaring iedereen had kunnen overkomen. 'Herinneringen aan Curaçao' brengt het eiland, haar bewoners en bezoekers bij elkaar in de verschillende manieren waarop het eiland beleefd kan worden; in het Curaçaogevoel.

Elodie Berendsen (teksten) en Memento Vivi (foto's) werkten samen om 'Herinneringen aan Curaçao' te kunnen maken.

Elodie heeft haar jeugd grotendeels op Curaçao doorgebracht. Ze was vijf toen ze er de eerste keer voet zette. Curaçao maakte een verpletterende indruk op haar. Ze sloot het eiland in haar hart en wist dat dit de plaats was waar zij thuis hoorde. Ze ging in Nederland studeren en kwam in 2003 terug. In 'Herinneringen aan Curaçao' heeft ze haar liefde voor het eiland opgeschreven.

Memento Vivi is het grafisch ontwerpbureau waarachter Irèn Nooren schuilgaat. Irèn wilde van kinds af aan niets liever dan boekjes maken. Ze groeide op in Breda en studeerde aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg. Haar band met Curaçao begint als zij haar man ontmoet. Hij bleek een Curaçaoenaar en liet haar vol trots zijn eiland zien. Tijdens de zwerftochten over het eiland werd Irèn diep geraakt door de rust en de natuur van Curaçao.

In augustus 2002 vestigde Irèn zich met haar gezin op het eiland en richtte een half jaar later Memento Vivi _ grafisch ontwerpbureau op met het doel om postkaarten, kalenders en boeken uit te geven. Met de uitgave van 'Herinneringen aan Curaçao' verwezenlijkt zij één van haar jeugddromen.

'Herinneringen aan Curaçao' is een uitgave van Memento Vivi _ grafisch ontwerpbureau en is mede tot stand gekomen dankzij een subsidie van het Prins Bernhard Cultuurfonds Nederlandse Antillen & Aruba. 'Herinneringen aan Curaçao' is voor de Nederlandse markt via internet te bestellen bij Webwinkel books.an. Op Curaçao zal 'Herinneringen aan Curaçao' vanaf eind januari verkrijgbaar zijn bij diverse verkooppunten.

Titel: Herinneringen aan Curaçao, Auteur: Elodie
Fotograaf: Memento Vivi
Uitgever: Memento Vivi _ grafisch ontwerpbureau te Curaçao
Vorm: Paperback 15 bij 15 cm
Aantal pagina's: 36 pagina's
Beperkte oplage: 4.000 ex.
Prijs op Curaçao: ANG 17,50
Prijs Webwinkel books.an: Euro 7,50
ISBN: 99904-0-653-7

Morgen Ride & Swim for the Roses op Curacao

Voor het derde jaar gaat Ride for the Roses geld inzamelen voor het Prinses Wilhelmina Fonds.
Zondag 21 januari 2007 wordt op Curaçao voor de derde maal de Ride for the Roses gehouden. De Ride for the Roses is een initiatief van Lance Armstrong.
Hij overwon kanker, keerde daarna als wielrenner terug in het peloton en wist als eerste in de geschiedenis zevenmaal de Tour de France te winnen.

Iedereen kan tijdens de Ride for the Roses fietsend deelnemen aan diverse tochten.
Er zijn verschillende afstanden zodat kinderen, families en ervaren wielrenners aan bod komen.
Het inschrijfgeld van zowel de Ride als de Swim komt volledig ten goede aan de kankerstichting: Prinses Wilhelmina Fonds.
In 2005 werd de Ride voor het eerst geïntroduceerd op Curaçao.
Het eerste jaar werd een bedrag opgehaald van NAF 50.000,- , dit kwam in zijn geheel ten goede van het PWF.
Er konden tijdens deze Ride verschillende afstanden gefietst worden, zodat er voor ieder wat wils was. De Swim for the Roses werd ook gelijk een groot succes, de route is van Jan Thiel Baai naar Wet ’N Wild en deze bedraagt ongeveer 2,7 kilometer. De kleinere zwemmers haakten in bij het seaquarium en zwommen het laatste gedeelte mee naar Wet’N Wild waar aan iedereen een roos werd uitgedeeld.
Het tweede jaar 2006, werd er een element toegevoegd een sponsor diner met een veiling. De avond vooraf aan het evenement werd een sponsor diner georganiseerd. Tijdens dit diner werd een veiling gehouden waar spullen werden geveild van bekende sporters. Het tweede jaar van de Ride was de opbrengst NAF 150.000,-, een aanzienelijk groei ten opzichte van het voorgaande jaar. Dit is mede aan het feit te danken door het sponsor diner en de daarop aansluitende veiling.

Wat hebben is er de afgelopen 2 jaar bij elkaar gefietst voor het PWF?
- In het eerste jaar is Naf. 50.000,- gulden opgehaald.
- In het tweede jaar is Naf. 150.000,- gulden opgehaald.
Wij hopen in het derde jaar met jouw hulp nog meer geld in te kunnen zamelen voor het PWF.
Inschrijven kan nu bij de ORCO bank. Op zondag vanaf 6.30 uur ook bij Wet & Wild.

Een andere keer meer relaxed fietsen op Curacao? Kijk dan hier naar de fietsplattegornden op Curacao.

Bonairiaanse kunstenaar schilder de onderwaterwereld

Kunstenaar Nochi Coffie heeft nooit gedoken maar hij maakt de mooiste muurschilderingen van het onderwaterleven op Bonaire. De Bonairiaanse schilder doet dat dezer dagen in de gigantische duikwinkel van Dick Lucas in het Overrijselse Nijverdal. Die klus wordt in tien dagen geklaard. Het project is negen meter hoog en zo'n zes meter breed. De ruim 2 meter lange schilder staat op een hoge steiger om zijn werk af te maken. Het laat een heleboel zien van de flora en fauna op Bonaire. Nochi Coffie is niet alleen nooit onder water geweest, hij was ook nog nooit in Nederland. De opdracht is daarom voor hem een bijzondere ervaring. De schilder laat zich inspireren door wat foto's vertellen over de onderwaterwereld op Bonaire. Maar uiteindelijk komt het allemaal gewoon uit zijn hart, via zijn hoofd uit zijn handen.

Duikwinkeleigenaar Lucas is heel blij met het werk van Coffie. Het kon worden gerealiseerd met behulp van sponsors. De schildering toont niet alleen het leven onder water, maar ook op het land: papegaaien, leguanen, vissen, dolfijnen en een haai. Bovendien is het gezonken schip Helma Hooker er op te zien, waarnaar graag gedoken wordt. Een lyrische Lucas: "Het is bijna driedimensionaal en de kleurenpracht is fantastisch, heel bijzonder."

Coffie is samen met zijn vrouw Maria naar Nederland gekomen. Zij mist de kinderen wel, maar ze zijn zelfstandig en goed opgevoed. Ze vindt het geweldig dat Nochi zo'n muurschildering mag maken. Het nodigt uit om eens zelf onder water te gaan kijken, vindt Maria. Volgens Lucas hoeft dat niet duur te zijn en bovendien is het milieuvriendelijk, voegt hij er aan toe: "Het is een goedkope sport. Een duiker is zeer bewust van wat er gebeurt onder water. We nemen niets mee naar de oppervlakte, zelfs geen schelpen. Wij zijn te gast onder water."

Wat niemand kon vermoeden was de golf van positieve publiciteit voor Bonaire die deze actie teweeg bracht. Kranten, radio: overal was Coffie met zijn muurschildering te zien. Deze unieke actie leverde Dick Lucas van Lucas Duiksport de Bonaire Promotieprijs 2006 op. Hij kreeg de prijs 9 januari uit handen van Toeristenbureau-directeur Davids. Met als bonus een ovationeel applaus van de meer dan 75 aanwezigen tijdens de uitreiking op de Vakantiebeurs.

Daarnaast viel Arkefly (TUI Nederland) in de prijzen. Zij kregen het Roze Ei. Dat is de jaarlijkse prijs die gaat naar het bedrijf waar Bonaire veel van verwacht. Arkefly vliegt sinds kort elke zaterdag van en naar Bonaire.

Makamba's op blote voeten door de straten van Kralendijk, Bonaire

NA ALLE artikelen gelezen te hebben over Jopi die zegt zich te ergeren aan Nederlanders die zonder schoenen rondlopen en met ontbloot bovenlijf, liep ik vandaag in de stad langs Boutique Vita. Daar zag ik mensen uit komen met blote voeten met zand en een handdoek om het lijf in plaats van een broek. Ik zei: Aha, Nederlands, Engels? Duits, was het antwoord. Ik zei in het Duits: Er staat in de krant dat het de Nederlanders zijn die er zo bijlopen maar jullie zijn Duitsers. Ja, zeiden ze: we zijn bestolen op Karpata, we komen nieuwe kleren kopen.

Het was voor de toeristen helemaal niet grappig dat ze dit mee moeten maken en ze voelden zich opgelaten dat ze zo rond moesten lopen op jacht naar nieuwe kleren. In dit geval was het niet de schuld van deze toeristen dat ze er zo bij liepen. Ze zochten nieuwe slippers en kleren. Laten we in dit geval eens de vinger opsteken naar de Bonaireaanse dieven die het toerisme geen goed doen!

Ook las ik vandaag in de krant dat de Bonaireaanse media bang zijn om kritisch te zijn, men is bang van de politiek. Nou, dan moeten ze wel een ongelooflijke hekel aan mij hebben, want ik behoor niet tot die groep. Bang staat niet in mijn woordenboek.

Toen ik in 1994 terugkwam naar Bonaire lag er iemand op het strand van Klein Bonaire naakt iets te doen waar de toeristen en de duikinstructrices van Hotel Sunset Beach getuige van waren. Die persoon stopte niet en ging gewoon door met waar hij met Italiaanse vriendin mee bezig was. Eh, een beetje erger dan op blote voeten lopen, denk ik. Nu stoort dezelfde persoon zich aan de blote voeten van iemand anders.

Laten we alsjeblieft verdraagzaam zijn naar elkaar toe en laten we alsjeblieft niet alles op cultuurverschillen gooien. Soms erger ik me aan makamba’s, soms aan Bonaireanen en soms aan Amerikanen. Maar belangrijk is het om verdraagzaam te zijn. Ik begrijp dat de mensen die niet blij zijn dat we bij Nederland zullen horen nu geneigd zijn zich meer aan Nederlanders te ergeren, maar dit maakt de gemeenschap er niet gezelliger op. En laat de Extra er alsjeblieft bij stilstaan dat hun krant ook gelezen wordt door vele Nederlanders die hier braaf Papiamentu komen leren en die zich netjes inburgeren. Het zijn die Nederlanders die mij op deze krantenartikelen opmerkzaam maakten. Het is ook niet altijd aan iemand te zien of het een Nederlander, een Amerikaan of een Duitser is. Ze zijn allemaal wit. Vele Amerikanen lopen er ook zo bij, maar die worden dan voor Nederlanders aangezien. Ik heb zelf in augustus bij de benzinepomp een mevrouw in badpak gezien en aangesproken. Zij was Amerikaanse. Ik maakte een grapje omdat het warm was en zei: “Ik zou er ook wel zo bij willen lopen.” Het antwoord was: “Dit doen we omdat we niets in de auto mogen laten liggen omdat het gestolen kan worden.” Nou, vandaag heb ik gezien dat dit de bittere waarheid is.

THÉRÈSE ROSIER (volledig gekleed)
Bonaire

Bron: www.amigoe.com (ingezonden brief)

Schrijf je uit de antilliaanse armoede!

Zwolse Mafalda Camelia aast op carrière als schrijfster. Mafalda Camelia (46) uit Curaçao probeert vandaag de dag al schrijvend haar brood te verdienen en zo uit de WW te komen. ‘Ik schrok in het begin wel van mijn grammatica.’. Ze heeft niet van jongs af aan de wens gehad teksten te gaan schrijven. Zeker niet in het Nederlands. ‘Ik kreeg op school wel les in het Nederlands, maar de spreektaal op het eiland is nog steeds Papiamento.’ De overstap van spreken naar schrijven in het Nederlands viel vies tegen.

Twintig jaar geleden vertrok ze naar Nederland. ‘Ik kon terecht bij mijn zussen in Heerlen en heb op de streekschool een cursus administratie gevolgd.’ Vervolgens is ze via Arnhem in Zwolle beland waar ze sinds 2000 samenwoont met haar partner. Ze heeft verschillende baantjes gehad en een opleiding afgerond aan de vroegere meao in Arnhem.
In deze stad begon het idee te groeien dat ze maar eens moest gaan schrijven. ‘Ik maakte daar veel mee en er schoten veel ideeën door mijn hoofd. Ik voelde me overal door geraakt en ben voor mezelf gedichten gaan schrijven in het Nederlands.’
De meeste gedichten uit de gedichtenbundel ‘Als De Dagen Voorbij Gaan’ zijn geschreven naar aanleiding van een specifieke gebeurtenis. ‘Ik werd na mijn proeftijd niet aangenomen bij de bibliotheek en was daar bijzonder boos over. In die periode heb ik erg veel van me afgeschreven in dichtvorm.’ De gedichten zijn dan ook een vertaling van haar woede, gekrenktheid en boosheid van dat moment. ‘Ik liet ze lezen aan vrienden en die zeiden dat ik het eens moest publiceren. Ik had daar zelf nooit aan gedacht.’
Na deze stap is ze begonnen met de musical ‘Een Vermoeide Ziel Dorst Naar Erkenning’. Ook hierin komt een deel van Camelia’s leven terug.
De musical is gebaseerd op My Fair Lady en White Christmas. ‘Ik vind die musicals nog steeds zo leuk. Ik zag de kans om een stukje van mijn leven te verweven in die twee verhalen. Binnen een jaar was de tekst af.’ Ze is al vier jaar bezig om de maar liefst 27 liedjes te componeren die erbij horen. Dit doet ze samen met gitarist (en docent) Albert Haszing. ‘Van hem heb ik noten leren lezen’, zegt ze lachend. De liedjes worden gezongen in het Nederlands.

De musical en gedichtenbundel zijn te bestellen via www.lulu.com ‘Er staat nog steeds één consequente grammaticale fout in de musical. Maar die houd ik geheim.’ Haar grote wens is dat een producent of theatergroep de musical wil uitvoeren.

Enkeltje naar de Antillen nu voor 19,81 euro per maand

Het is een van de saaiste onderwerpen waar we eigenlijk allemaal niet aan willen: een begrafeniverzekering. Een speurtocht op het internet blijkt dat er bedrijven zijn die zich gespecialiseerd hebben in een uitvaartpolis voor de Nederlandse Antillen. Voor 19,81 per maand verzorgt www.terugnaarhuis.nl een onderneming van Bokhorst Verzekeringen.

Terugnaarhuis.nl is een internet-portal voor het verzekeren van uw wens om als laatste rustplaats, terug te gaan naar de Antillen.

Het regelen en verzorgen van alle benodigde handelingen en aanvullende uitvaartwensen in Nederland, het transport via Schiphol naar het vaderland, en de uitvaartverzorging in het vaderland. Allemaal te regelen via Terug naar huis.nl.

Mooie reportage over vakantie/eiland Aruba

De reisbijlage van HLN besteedt deze keer aandacht aan Aruba. Nadat de Amerikaanse studente Natalee Holloway is verdwenen heeft het eiland natuurlijk een gevoelige klap geleden en probeert nu haar imago als carribisch vakantie-eiland flink op te poetsen. Als bestemming vanuit het winterse Europa is Aruba uiteraard een ideaal oord. Relaxte stijl van leven, zon-garantie en paradijselijke stranden.

Door haar gunstige ligging, net voor de kust van Venezuela, ontsnapt Aruba keer op keer aan de orkanen die de Caraïben zo ongenadig kunnen teisteren. Dat is geen gelukkig toeval, maar het gevolg van een vast stramien in de windcirculatie in dit gebied. Door de nabijheid van de evenaar geniet het kleine Aruba bovendien van een erg stabiel klimaat.

Het hele jaar door heerst er een gemiddelde temperatuur, zodat de seizoenen nauwelijks zicht- en voelbaar zijn. Kijk voor nadere informatie op de Nederlandse website van het Arubaans Verkeersburo eveneens een bezoekje waard.

Vliegtuig freak en psychedelische nachtvlucht Bonaire - Quito

Even verder neuzen op youtube.com leidt tot de meest exotische en duistere hobbies van diverse eilanders. De zoektermen 'curacao' in combinatie met 'lelystad' leidt naar filmpjes van ene Alex Alberto, een freak op het gebied van vliegtuigen & de Antillen die allerhande filmpjes op youtube plaatst met ene vrolijk Dallas deuntje als begeleidende muziek.

Een kleine speurtocht brengt je naar de eigen website van Alex Alberto, www.alexalberto.com.

Met 16 jaar begonnen als assistent airco onderhoudsmonteur, daarna winkeljongen bij Curacao’s grootste supermarktketen Henderson, vervolgens als Gids in de grotten van Hato; Persfotograaf bij de Nederlandstalige dagbladen “Beurs en Nieuwsberichten” en “Amigoe”; Cameraman/editor bij de RVD; en tot slot Zelfstandig tv producer totdat de economische malaise Curacao hard gevloerd heeft.

Tegenwoordig is Alex werkzaam als Boeing 747-200 Suppoost werkzaam bij het Aviodrome Lelystad. Hiernaast doet deze vliegtuiggek het camera werk en de montage voor Robby Schouten's tv programma wat met regelmaat te zien is op de tv in Aruba en Curacao.

Zin in een 'psychedelische' nachtvlucht van Bonaire naar Quito? Zet je boxen hard en kijk naar deze movie. Video is gemaakt in de tijd dat je nog gewapend met je camera de cockpit in mocht: prachtige beelden van de landing met een stevige beat eronder, moet je zien!

Annexatie van de Antillen bij Noord-Holland

De Commissaris van de Koningin in Noord-Holland, Harry Borgouts (GroenLinks), heeft in een brief aan de Minister voor Koninkrijksrelaties aangeboden Saba, Bonaire en Sint-Eustasius op te nemen in zijn provincie. De drie eilanden hebben eind vorig jaar de status van bijzondere gemeenten een plek gekregen binnen het Nederlandse Staatsbestel. En gemeentes horen nou eenmaal binnen een provincie! Of niet?

Hoe is Borghouts tot dit bijzondere idee van 'inlijving' gekomen?

1. Binnen het Nederlandse Staatsbestel maken gemeenten nu eenmaal deel uit van een provincie (of niet..).
2. In Noord-Holland wonen veel Antillianen.
3. De provincie heeft veel kennis in huis over toezicht op financieel beheer, over waterbeheer en over jeugdzorg. Hartstikke nuttig voor de eilanden.
4. Er werken nu ook Nederlandse ambtenaren op de Antillen.
5. Hij heeft zelf op de Antillen gewoond, toen hij in de jaren zestig bij de Marine zat.
6. Er is overigens geen sprake van annexatie, er bestaat immers geen hierarchische verhouding tussen gemeenten en provincies in Nederland.

En hoe zijn de reacties op het aanbod?

- "Volkomen overbodig, nodeloos complicerend en alleen nog maar meer bestuurlijke drukte waar niemand behoefte aan heeft!" (Burgemeester van Leeuwarden, Geert Dales, VVD)
- "Een grote grap; een eerstejaarsstudent staatsrecht weet dat het niet nodig is een gemeente onder te brengen bij een provincie. Dat kan ook bij Binnenlandse Zaken" (Commissaris van de Koningin van Friesland, Ed Nijpels, VVD)
- "Het lijkt wel of we aan de hoogste bieder worden verkocht. Waarom zijn ze geinteresseerd?" (Gedeputeerde van Sint-Eustasius, Roy Hokker)
- "De Antillen moeten zelf over hun toekomst beslissen" (Minister van de Nederlandse Antillen, Comenencia)
- Maar: Saba heeft positief gereageerd en ook Bonaire verwelkomd een positie binnen het Nederlandse Staatsbestel.